Plany są ambitne

To już kolejny raz tu jestem. W kwietniu dwa razy wpadłem na rekonesans. Mimo przeciwności losu - chyba nie umiem prowadzić samochodu w terenie - w lekkim błotku spędziłem 1,5 godziny, no ale udało się wydostać.

Zaczynam planować prace remontowe. Tynki ze ścian i sufitu

do zbicia.
Dach eternitowy

 - do kasacji, podobnie więźba dachowa

do takiej roboty potrzebna będzie ekipa, sam nie dam rady. A eternit do utylizacji przez gminę, tylko wniosek muszę złożyć i będzie git. Plany zagospodarowania poddasza są wielkie. Chcę dach ocieplić wełną - chata ma być dosgtępna i komfortowa również zimą.

W dalszej przyszłości wymiana desek na elewacji a potem wykańczanie wnętrza - zobaczę co pokaże się pod tynkiem i zadecyduję czy da się zachować stare belki, czy jednak będą wymagały przykrycia nowym drewnem.

Tymczasem rozglądam się po obejściu i widzę, że mieszkańcy nie zaprzątali sobie głowy problemem utylizacji śmieci.

Byle za chałupę a "siły natury w slużbie człowieka" pomogą. Syfu jest nieprzebrana ilość, zwłaszcza w  strumieniu, który wypływa z łąki. Ciut poniżej w lesie można w nim znaleźć stare gumiaki, garnki, dziurawe wiadra, worki po nawozach, plastikowe miski, tubki po paście do zębów (czyli o higienę dbano - w zasadzie możnaby sprowadzić archeologów na wykopaliska). Puste butelki po alkoholach wszelakich to odrębny temat. Może kiedyś zrobię z tym porządek. Wrzucam na listę "To do", ale raczej z niskim priorytetem

Za to widoki z łąki rekompensują wszystkie niedoskonałości.

Ta chalupka stoi na sąsiedniej działce, architektonicznie jest ciekawsza bo ma daszki (nie wiem jak się fachowo nazywają) na szczytach, ale jej stan jest opłakany.

 Jak widać prawa część chałupy lekko siada - to przybudówka o słabej konstrukcji - do rozbiórki.

Praca na lata - tylko wygrana w lotto może to przyspieszyć. Idę do schroniska zapytać o solidną ekipę ciesielsko dekarską.

Stało się

Sprawy formalne załatwione...wymieniłem całkiem pokaźny plik banknotów na stertę pruchniejącego drewna i prawie hektar łąki. Wariactwo!. Spróbwałem dostać się do chaty samochodem, ale nic z tego. Od schroniska droga kompletnie zasypana - ufny w możliwości auta z rozpędu wjechałem w śnieg - mimo masy samochodu pędu starczyło raptem na 4-5 metrów. A że opony miałem już letnie to utknąłem:-). Ani do przodu ani do tyłu. Na szczęście do najbliższego gospodarstwa było tylko 300-400 metrów. Uprzejma gospodyni pożyczyła szuflę do odgarnięcia śniegu z przekąsem zauważając " Chyba pierwszy raz, bo inni wożą szufle ze sobą" - trafiła w dziesiątkę. Odkopałem maszynę, wycofałem pod schronisko. Zarzuciłem klamoty na plecy i ruszyłem z buta. Po 40 minutach przemoczony od brnięcia przez topniejący śnieg dotarłem na miejsce. Na szczęście stary piec jeszcze dawał radę

i mogłem wysuszyć mokre ciuchy, a czajniczek pozwolił podgrzać przyniesionego grzańca (bo  herbata to oczywista oczywistość)

to był krótki wypad, poranek następnego dnia okazał się mglisty, mokry i ponury, ale w najmniejszym stopniu  nie zmieniło to mojego nastawienia do tego miejsca.

Niestety musiałem wracać.

Początek

Idea posiadania górskiej samotni (im wyżej i dalej cywilizacji tym lepiej) zrodziła się w mojej głowie już w zamierzchłych czasach. Wiele czasu i wydarzeń  minęło zanim stało się. Nie przeraziły mnie nawet historie typu "dom w górach" 
ani odległość dzieląca mazowieckie niziny od beskidzkich szczytów.Znalazlem ogłoszenie w sieci - ktoś chciał pozbyć się miejsca, którego szukałem. Nie zastanawiałem się długo, 3 dni później już tam byłem podjąć decyzję. 2 km od schroniska turystycznego (to najbliższe stale zamieszkałe miejsce); droga dojazdowa - hmmm właściwie cięzko to nazwać drogą,coś  tylko dla aut terenowych lub ciągników Ursus itp...zimą zupełnie nieprzejezdna,  950 m.n.p.m., południowy stok, łąka, no i stara, jakby ciut zużyta chałupa.
 

 która z bliska może nie robi zbyt korzystnego wrażenia, ale od czego wyobraźnia. Wierzę, że za kilka lat to będzie zupełnie inny dom, ale uda się utrzymać coś z klimatu starej górskiej chaty. Za i przeciw rozważyłem choć może w moim zapale te drugie zostały zbagatelizowane i zamiecione pod dywan i powiedziałem sobie - Tak, to jest właściwe miejsce.

Prolog

Kilka tygodni temu temu dobry znajomy podsunął mi pomysł dokumentowania na blogu zmieniającej się w trakcie remontu chaty w górach, która stała się moją własnością już ponad 2 lata temu (ten wpis powstał 10.07.2012, ale dla zachowania chronologii jest opublikowany z datą 01.01.2010, więc zaczniemy od cofnięcia się w czasie do początku roku 2010. Zapraszam:-)

Info

Blog pisany jest retrospektywnie. Dlatego wpisy pojawiają się z datami z roku 2010. W najbliższych tygodniach postaram się nadgonić brakujące 2 lata bo remont wciąż trwa